Het zal ruim tien jaar geleden zijn toen ik moest optreden in een televisieprogramma ter gelegenheid van het zoveel jarig bestaan van het Astmafonds. Ik was één van de hoofdgasten.
Niet vanwege mijn muzikale kwaliteiten, nee, het was ze te doen om mijn luchtwegen. Ik ben licht astmatisch moet U weten.

Er was bedacht dat ik na een interview met operettekoning Ernst Daniël Smit het podium op zou springen. Daar stonden mijn conga's, Slagerij van Kampen en het Nederlands Philharmonisch Orkest klaar. Sterker nog: de Bolero was al ingezet….of ik maar even juist wilde invallen.
Dat ging niet helemaal goed, ik draaide de boel om. Terwijl half Nederland toekeek, heb ik het voor elkaar gekregen dat een voltallig orkest zich aan mij moest aanpassen. De dirigent werd hier nou niet echt vrolijker van. Het was toch al niet zo'n gezellige man. Hij had een bloedhekel aan muziek die boven de 80 decibel uitkwam. Maar dit alles geheel terzijde.
In datzelfde programma moest ook Ramses Shaffy optreden. Ook hij kreeg het voor elkaar dat het orkest zich aan hem moest aanpassen. Ze hadden namelijk de originele versie van "Zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder" ingestudeerd en het moge bekend zijn dat een stem er met het vorderen der jaren niet hoger op wordt. Het klonk allemaal niet zo heel goed, maar mijn teleurstelling zou ruimschoots goed gemaakt worden.
Na de show was het natuurlijk zuipen geblazen in de foyer van het theater. Ik hing wat aan de bar en ik zag Ramses aan een tafeltje zitten met vriend Joop Admiraal en zijn toenmalige manager. Alledrie aan de rode wijn, Ramses keek wat verloren voor zich uit.
Hij leek heel klein.
Op een gegeven moment zag ik hoe hij een ober in pinguïnpak wat in het oor fluisterde. De jongeman knikte van ja en rolde de aanwezige piano vanuit een hoek naar het tafeltje van de chansonnier. Jaja, als de artiest niet naar de piano komt, dan komt de piano wel naar de artiest.
Ramses draaide een kwartslag naar links, legde zijn vingers op de toetsen, keek zwijgend een minuut lang schuin omhoog en begon te spelen. Wat volgde was ruim een half uur lang een bevlogen spelende en zingende Ramses Shaffy. "Sammy, Het Is Stil In Amsterdam, Laat me, zijn Cantate….." ze kwamen allemaal voorbij.
Ik zag Ramses groeien. Eén van de mooiste dingen die ik ooit gehoord en gezien heb.
Wat een groot artiest.
Rust in vrede mooie man!

Rudi de Graaff